Narracja opowiadań Borowskiego ostatnidzwonek.pl
      Opowiadania Borowskiego | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowanieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Opowiadania Borowskiego

Narracja opowiadań Borowskiego

W opowiadaniach Tadeusza Borowskiego w jednej osobie występuje narrator i główny bohater, noszący imię „Tadek” (poznajemy je w partiach dialogowych). Wypowiada się w pierwszej osobie liczby pojedynczej, przez co jego wspomnienia zyskują na autentyczności. Fragment: „Wskakuję o środka. Porozrzucane po kątach wśród kału ludzkiego i pogubionych zegarków leżą poduszone, podeptane niemowlęta, nagie potworki o ogromnych głowach i wydętych brzuchach. Wynosi się je jak kurczaki, trzymając po parę w jednej garści” powoduje, że czytelnik oddaje się refleksji nad Holocaustem życiem „po nim”.

Narrator w opisach używa niekiedy formy „my”, która pozwala mu utożsamić się z innymi więźniami obozu (jest członkiem tej społeczności, biernej masy, nie odcina się od niej, występuje w jej imieniu). Przykład takiego opisu odnajdujemy w opowiadaniu „U nas, w Auschwitzu…”: „Kiedyś chodziliśmy komandami do obozu. (…) Nadeszło DAW i dziesiątki innych komand i czekały przed bramą: dziesięć tysięcy mężczyzn i wtedy z FKL nadjechały samochody pełne nagich kobiet. Kobiety wyciągały ramiona i krzyczały: - Ratujcie nas! Jedziemy do gazu! Ratujcie nas! I przejechały koło nas w głębokim milczeniu dziesięciu tysięcy mężczyzn. Ani jeden człowiek nie poruszył się, ani jedna ręka nie podniosła się. Bo żywi zawsze mają rację przeciw umarłym”.

Tadek swoimi opisami pokazuje, co trzeba było robić, by przeżyć tamtą rzeczywistość, by dać potem „świadectwo prawdzie”. Pisze swojej narzeczonej Marii: „(…)może z tego obozu, z tego czasu oszustw, będziemy musieli zdać ludziom żywym relację i stanąć w obronie zmarłych”.

Za wszelką cenę pragnie żyć. Nie traci nadziei, mając jednocześnie do niej żal: „gdyby nie nadzieja, iż ten inny świat nadejdzie, że wrócą prawa człowieka – żylibyśmy w obozie choć jeden dzień? (…) Nigdy w słowach ludzkich nadzieja nie była silniejsza w człowieku, ale nigdy też nie wyrządziła tyle zła, ile w tej wojnie, ile w tym obozie”.


Dzieli z osadzonymi ciężki los skazanych, potrafi dostosować się do obozowych warunków i, jak pisze Lementowicz, do „»moralności odwróconego dekalogu», według której zachowania naganne na wolności, tu są pożądane”. Opisuje obozowy świat z pozycji uczestnika zdarzeń, nie odcinając się od innych więźniów, nie negując ich zachowania czy reakcji (przecież reaguje tak jak większość więźniów, na przykład: gdy jest głodny – kradnie).

Narrator nie jest wszechwiedzący i nie wnika w motywacje czy uczucia ludzi. Wykorzystując technikę behawiorystyczną, Behawioryzm – pojęcie pochodzące z języka angielskiego - behavior lub behaviour – i oznaczające zachowanie. W znaczeniu ogólnym jest to kierunek psychologiczny, który rozwinął się w XX wieku, przede wszystkim w USA, między innymi w twórczości Ernesta Hemingwaya czy Johna Steinbecka. Behawiorystyczna metoda przedstawienia postaci odrzuca analizę psychologiczną, stroni od wylewnego wyrażania uczuć postaci, a skupia się na jej zewnętrznych reakcjach, wyglądzie. ,
przedstawia człowieka, opisując jego wygląd, zachowanie i język, a nie poprzez myśli czy wewnętrzne przekonania. Dzięki temu dąży do obiektywizmu, choć posługuje się narracją pierwszoosobową, zarezerwowaną zazwyczaj dla subiektywnych form pisarskich. Nie komentuje, przedstawia jedynie suche fakty.

Narrator tak samo opowiada o sobie, jak o współwięźniach i obozowej rzeczywistości (przecież on także był człowiekiem zlagrowanym). Opisał swe reakcje z pewną surowością i chłodem. Nie analizował swojego stanu psychicznego. W opowiadaniu „U nas, w Auschwitzu…” narrator zastanawia się w listach pisanych do swej ukochanej nad fenomenem bierności ludzi wobec masowej zagłady (nazywa to mistyką), przyznając, że on również jest już osobą zlagrowaną: „Jakże to jest, że nikt nie krzyknie, nie plunie w twarz, nie rzuci się na pierś? Zdejmujemy czapkę przed esmanami wracającymi spod lasu, jak wyczytają, idziemy z nimi na śmierć i – nic? Głodujemy, mokniemy na deszczu, zabierają nam najbliższych. Widzisz: to mistyka. Oto jest dziwne opętanie człowieka przez człowieka. Oto jest dzika bierność, której nic nie przełamie. A jedyna broń – to nasza liczba, której komory nie pomieszczą”.

strona:    1    2  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

„»Moralność odwróconego dekalogu» polega na tym, że:
a) zachowania naganne na wolności, w obozie są pożądane
b) zachowania naganne w obozie na wolności są pożądane
c) należy zachować w obozie zasady dekalogu mimo wszystko
d) aby przeżyć w obozie mnie wolno było łamać zasad moralnych
Rozwiązanie

Technika behawiorystyczna polega na:
a) przedstawieniu człowieka, opisującym jego wygląd, zachowanie i język, a także myśli oraz wewnętrzne przekonania
b) przedstawieniu człowieka, opisującym jego charakter
c) przedstawieniu człowieka, opisującym jego myśli czy wewnętrzne przekonania, a nie wygląd
d) przedstawieniu człowieka, opisującym jego wygląd, zachowanie i język, a nie myśli czy wewnętrzne przekonania
Rozwiązanie

Narrator opowiadań jest:
a) więźniem niezauważalnym przez innych
b) wyróżniającym się siłą i uporem więźniem
c) więźniem przeciętnym, jednym z wielu
d) wyróżniającym się ogładą i inteligencją więźniem
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
Pożegnanie z Marią - streszczenie
Matura na Targowej - streszczenie
Chłopiec z Biblią - streszczenie
U nas, w Auschwitzu… - streszczenie
Ludzie, którzy szli - streszczenie
Dzień na Harmenzach - streszczenie
Proszę państwa do gazu - streszczenie
Śmierć powstańca - streszczenie
Bitwa pod Grunwaldem - streszczenie
Biografia Tadeusza Borowskiego
„Oto jest dziwne opętanie człowieka przez człowieka” - człowiek zlagrowany
Narracja opowiadań Borowskiego
Historia w opowiadaniach Tadeusza Borowskiego
Postawy ludzi wobec nowej rzeczywistości – odwrócony dekalog
Wątki autobiograficzne w opowiadaniach Borowskiego
„Bo żywi zawsze mają rację przeciw umarłym”, czyli rola opowiadań Borowskiego w powojennym świecie
Cechy opowiadań Borowskiego
Główne motywy w opowiadaniach Borowskiego
Ważne cytaty z opowiadań Borowskiego
Słownictwo obozowe w opowiadaniach Borowskiego
Bibliografia
Opowiadania Borowskiego na wielkim ekranie




Bohaterowie





Tagi: